Nieuw-Guinee en de exploratie der "Meervlakte" De Aarde en haar Volken, 1918

Nieuw‑Guinea, een van de grootste eilanden op onze planeet, kwam al in de 16e eeuw onder Spaanse aandacht, maar de eerste Nederlandse pogingen tot handel faalden door gewelddadige ontmoetingen en de beruchte “Papoesche ziekte”. Na eeuwen van sporadische kustenkaartlegging, vooral door zendelingen, kwam er in het begin van de 20e eeuw een nieuw enthousiasme: wetenschappelijke genootschappen en de Nederlandse regering organiseerden systematische verkenningen, ondersteund door militaire expedities die in 1907 formeel werden opgericht.

Deze expedities brachten een reeks opmerkelijke ontdekkingen. De Lorentz‑reizen bereikten hoge bergtoppen, verzamelden belangrijke natuur‑ en cultuur­materiaal, en onthulden een uitgestrekt, moerassig laagland achter de centrale gebergteketen met een dicht netwerk van rivieren die de regio in lange, armachtige sluiers doen samenkomen. De rapporten uit Zuid‑Nieuw‑Guinea beschrijven gedetailleerde kustverkenningen, de opkomst van de Digoel‑rivier en een eerste schets van het ongerepte oerwoud dat de eilanden omhult.